Ayandeye Ghamgin Man

از بس از دور بوسیدمت رنگای عکسا رفتن
حیف منی که کوچه ها رو تنها تنها رفتم
طاقت اگه آدم میشد تصویر اون من بودم
ترکت نکردم چون یه عمریه بهت آلودم
تو قلب دور از سینمی آینده ی غمگینمی
کاشکی حریفم هرکسی جز روزگار بود
دلتنگی موند از لحظه ها دنیا حسودی کرد به ما
کاشکی که پشت این خزون بازم بهار بود