Mara Bebar

تو بیا مرا ببر از این زمان غم
از این جهنمی که شد جهان من
تو ببین منو چه زود جوانی ام گذشت
که طعم تلخ مرگ به کام من نشست
تو بیا مرا ببر که کسی نمانده است
که در این قفس دگر نفسی نمانده است
تو نبودی و غمت همه جا به جای تو
که نرفته از تنم تب خنده‌های تو
ای یارم تو ببین که بدون تو من بیمارم
تو نرفته‌ای از دل من از یادم
به هوای تو هر شب خود می‌بارم
بهانه ام،ترانه ام،مرا ببخش
که بعد تو رسیده ام به سیل اشک
گذشتی و نماندی و شکستی ام
بیا ببین چه کردیم هستی ام