Shabi Ke Mah Kamel Shod

بباف مویت را
مگر مرا آن مو
طناب دار شود
مرا بکش بالا
چنان که عاطفه ات
جریحه دار شود
مرا بخندان ای
مرا بگریان ای
که مرده ایست قلیل
کسی که حاضر نیست
نه شادمان شود
نه سوگوار شود
کسی به شدت تو
به صخره ام کوبید
و من فرو رفتم
به قعر دریاها
که قعر دریاها
پر از مزار شود
بباف دارم را
و روزگارم را
سیاه کن آنگاه
مرا بکش بالا
چنان که خرخره ام
جریحه دار شود
علاج دلتنگی
زیارت است و غم است
و ناامید شدن
جهان مگر با غم
به ناامید شدن
امیدوار شود
به دست مرگ مگر
تو را هوس نکنم
که زنده ایست علیل
گناهکاری که
به توبه میخواهد
درستکار شود
زبان چموش من است
بگو پیاده شود
کسی که میترسد
گوش قطار من است
به هر که سیلی نیست
بگو سوار شود
بباف دارم را
و روزگارم را
سیاه کن آنگاه
مرا بکش بالا
چنان که خرخره ام
جریحه دار شود