Havaset Hast

نشستم در هوایت
بغض هایم را به صف کردم
خودم را با طلوعِ تلخِ تنهایی طرف کردم
نشستم گریه کردم
قطره قطره بی تو بودن را
ببین گم کرده ام راهِ گره از دل گشودن را
حواست هست
به من که دم به دم آزار میبینم
نمِ اشک است یا من زندگی را تار میبینم
حواست هست
به من که در دلم اندوه می جوشد
چنان آتشفشان که از دل یک کوه میجوشد
غمی دارد مرا
با نام کوچک باز می خواند
صدای خسته ای در سینه ام آواز میخواند
کجایند شانه هایت
گریه هایم را نمی بینی
مگر دلتنگیِ بی انتهایم را نمی بینی