گل قرمز

تو که گرمای تب دستامی
تو که درمونه همه دردامی
تو به خوبی شب دیداری
تو پرستاره دل بیماری
مگه گل قرمز به من هدیه ندادی
که دادی
تو همیشه با دلت به من تکیه ندادی
که دادی
مگه نفساتو به من هدیه ندادی
چرا پس فرصت گریه ندادی
قسم خوردی که تا باشه نفس
مایه تو هستم
تو رو دیدم و چشمامو رو این آدما بستم
نذار بیشتر از این بینمون اینجوری بمونه
برسون خودتو
خستم از این دور زمونه
مگه گل قرمز به من هدیه ندادی
که دادی
مگه نفساتو به من هدیه ندادی
چرا پس فرصت گریه ندادی