پاییز

باز پاییز مرا یاد تو انداخت ببین
سخت افسرده دل و ساکت و بیرنگ شدم
میروم در دل این جاده تنهایی
بعد تو باز همان شاعر دلتنگ شدم
من پریشان تر از آنم که تو زخمم بزنی
غم چشمان تو بر این دل دیوانه نشست
با که نجوا بکنم این همه تنهایی را
باز پاییز رسید و دلم از غصه شکست
فصل ها از پی هم میگذرند اما من
چار فصل دلم از غصه تو پاییز است
هر کجا مینگرم جز تو نمی یابم باز
بند بند دل من ز عطر تنت لبریز است
کاش با این نگاه تو به بادم میداد
تا که رسوا نشوم
این همه از درد فراق
تو غزل های منی
بی وقفه