آشیل

منه من تیزی کندی که نبری تو را
با تو هم ترس پس گردن اسماعیلم
پیش هر کس که نشستی بد ما را گفتی
ز چه رو آه مگر من پدر قابیلم
سینه ام را سپرت کردم و این شد مزدم
مستطیل کفن و لود زمین شد مزدم
وای بر من که اگر عشق سلاحم باشد
وارد جنگ صلیبی شده ام
در گریزی ز من و غافلی از سینه من
خشت خامی که نیفتاده در آینه من
گفته بودی همگان در طلب روی توام
همگان شیفته غمزه آهوی توام
نوبتی بود اگر نوبت من بود دیگر
بر سر جای خودش بود اگر زنبیلم
ز تو گهگاه به من خیر رسیده ست بلی
عاشقم خیر سرم